Κάθε χρόνο, σε όλο τον κόσμο οι λαοί τιμούν την εργατική πρωτομαγιά! Βγαίνουν στο δρόμο, διαδηλώνουν, αγωνίζονται, συγκρούονται, εξεγείρονται ενάντια σε έναν κόσμο που δεν τους χωράει. Φωνάζουν συνθήματα, τραγουδούν, ζωγραφίζουν και χορεύουν για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.
Η "Μέρα Μαγιού" έχει ιστορία! Δεν είναι ημέρα των λουλουδιών, δεν είναι γιορτή, δεν είναι αργία. Είναι απεργία! Όσο κι αν προσπαθούν, το πείσμα των καταπιεσμένων, οι αγωνίες και τα δικαιώματά τους εκφράζονται στο δρόμο. Το αγέρωχο βλέμμα των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής, η πυγμή των εργατών στη Θεσσαλονίκη το '36, οι θυσίες και το αίμα της εργατικής τάξης όλα αυτά τα χρόνια είναι το λίπασμα για τους αγώνες του σήμερα, είναι ο λόγος που τρέμουν τα κάθε λογής αφεντικά ντόπια και ξένα, μικρά και μεγάλα, τη δύναμή μας!
Η δύναμή μας είναι στους αγώνες!
Οι εργάτες δεν είμαστε εργαλεία!
Δεν χρωστάμε τίποτα στα αφεντικά. Αντιθέτως μας χρωστάνε. Χωρίς εμάς τίποτα δεν λειτουργεί, τίποτα δεν παράγεται. Για τις εργάτριες στη Βιολάντα, για τους εργάτες στις σκαλωσιές, για τους ντελιβεράδες και τις καθαρίστριες, για τα εκατοντάδες εργατικά "ατυχήματα" - εργοδοτικά εγκλήματα κανένας από δαύτους δεν νοιάστηκε ποτέ.
Λένε τις απεργίες αναχρονιστικές ενώ ταυτόχρονα τις βγάζουν παράνομες. Παρουσιάζουν τα σωματεία ως κάτι γραφικό, παλαιολιθικό. Λοιδορούν και διώκουν αγωνιστές για τη συνδικαλιστική τους δράση. Κουνούν το δάχτυλο και τονίζουν ότι οι αγώνες δεν φέρνουν αποτέλεσμα.
Εμείς λέμε όχι! Το 13ωρο, οι μισθοί που δε φτάνουν ούτε να πληρώσουμε το νοίκι, το ρεύμα, το σουπερμάρκετ, η καταστολή και η "δικαιοσύνη" τους. Αυτά είναι τα σάπια αποτελέσματα ενός συστήματος που μας γυρνάει αιώνες πίσω. Το 5ημερο-8ωρο, ο αξιοπρεπής μισθός, η ασφάλεια στο χώρο δουλειάς δεν είναι αναχρονισμός. Είναι όροι για την επιβίωση μας! Δεν θα τους χαρίσουμε σε κανέναν. Θα παλέψουμε για την κατάκτησή τους σε κάθε χώρο δουλειάς.
Οι λαοί δεν είμαστε αναλώσιμοι!
Την ώρα που πυκνώνουν τα σύννεφα του πολέμου και η Μέση Ανατολή φλέγεται μετά την επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν. Την ώρα που συνεχίζεται ο πόλεμος στην Ουκρανία με χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια εκτοπισμένους. Την ώρα που το κράτος τρομοκράτης του Ισραήλ, συνεχίζει τη γενοκτονία σε βάρος του αγωνιζόμενου παλαιστινιακού λαού και βομβαρδίζει το Λίβανο. Αυτή την ώρα, δεν είμαστε θεατές των εξελίξεων!
Θέλουν να προετοιμαστούμε για την "νέα κανονικότητα" του πολέμου. Πώς το είπε ο Δένδιας; "Να συνηθίσουμε στην ιδέα με βλέπουμε σε φέρετρα τα παιδιά μας". Την κανονικότητα της βενζίνης του 2ευρου και των διαφόρων pass. Βλέπουμε εικόνες στις ειδήσεις, στα social, όπου βρισκόμαστε, που στόχο έχουν να συνηθίσουμε στον πόνο.
Εμείς όμως δεν θα αποδεχτούμε την κανονικότητά τους. Θα διεκδικήσουμε ένα μέλλον που μας αξίζει!
Οι Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι παρουσιάζονται ως φίλοι μας και η κυβέρνηση τους δίνει τα πάντα! Δεν δίνουμε τίποτα στους φονιάδες. Δεν θέλουμε να γίνουμε στο στόχος αντιποίνων, ούτε πολεμάμε για τα συμφέροντά τους! Η "προστασία" που μας παρέχουν φάνηκε με τα drones στην Κύπρο και τα επιφυλακή στη Σούδα!
Την εργατική πρωτομαγιά κατεβαίνουμε στο δρόμο. Υψώνουμε τις γροθιές, ενώνουμε τις φωνές μας με τα εκατομμύρια των καταπιεσμένων σε όλο τον κόσμο. Κόντρα σε εκμετάλλευση, καταπίεση, πολέμους! Για τα δικαιώματά μας, την ίδια μας τη ζωή!