Συγκέντρωση - διαδήλωση: Κυριακή 8 Μάρτη, 13:00, Άγαλμα Κολοκοτρώνη
Η θέση της γυναίκας σε έναν κόσμο που σκληραίνει
Ενόψει της 8ης Μάρτη επανέρχεται η συζήτηση για τη θέση της γυναίκας και τον αγώνα της για ισότιμη θέση και κοινωνική απελευθέρωση. Όσο όμως βαθαίνει η επίθεση του εκμεταλλευτικού συστήματος, τόσο περισσότερο υποχωρούν τα δικαιώματα και η θέση της. Η ταξική της θέση καθορίζει και το μέγεθος της πίεσης που δέχεται, τόσο στον εργασιακό χώρο όσο και στην κοινωνία συνολικά. Εργασιακές συνθήκες που θυμίζουν «μεσαίωνα», διεύρυνση της ανισότητας, υποβάθμιση της γυναίκας σε αντικείμενο και καλλιέργεια αντιλήψεων υποταγής και μοιρολατρίας συνθέτουν μια πραγματικότητα όπου η βία και ο διαχωρισμός ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες επιχειρούν να παρουσιαστούν ως κανονικότητα. Παράλληλα, η ενίσχυση σκοταδιστικών αντιλήψεων, η αμφισβήτηση δικαιωμάτων όπως η άμβλωση και η προσπάθεια επαναπροσδιορισμού του ρόλου της γυναίκας αποκλειστικά γύρω από τη μητρότητα και την οικογένεια αποκαλύπτουν μια συνολική οπισθοχώρηση.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η πραγματικότητα της εργαζόμενης γυναίκας γίνεται ακόμη πιο σκληρή, όπως δείχνει και το εργοδοτικό έγκλημα των πέντε εργατριών στο εργοστάσιο «Βιολάντα». Οι γυναίκες αυτές δεν «θυσιάστηκαν» για τις οικογένειές τους, αλλά ήταν θύματα των συνθηκών εκμετάλλευσης, της αντεργατικής πολιτικής και της αδιαφορίας για την ασφάλεια στους χώρους εργασίας. Η νυχτερινή εργασία και οι δύσκολες συνθήκες δεν αποτελούν επιλογή, αλλά αναγκαστική πραγματικότητα για χιλιάδες εργαζόμενες. Ταυτόχρονα, η θέση της γυναίκας δεν δοκιμάζεται μόνο στον χώρο της εργασίας, αλλά και στην καθημερινή ζωή: στον δρόμο, απέναντι στη βία, την κακοποίηση και τον φόβο που εξακολουθούν να περιορίζουν την ελευθερία της.
Σε πολλές περιοχές του κόσμου οι γυναίκες βρίσκονται αντιμέτωπες με διαφορετικές μορφές καταπίεσης και συχνά βιώνουν με τον πιο σκληρό τρόπο τις συνέπειες των πολέμων και των συγκρούσεων. Στο Ιράν γυναίκες βγαίνουν στον δρόμο και αγωνίζονται απέναντι στους περιορισμούς που επιβάλλονται στη ζωή και στα δικαιώματά τους, ενώ στη Γάζα οι γυναίκες βιώνουν τη φρίκη του πολέμου, τον ξεριζωμό και την απώλεια των οικογενειών τους. Χιλιάδες γυναίκες, και σε άλλα μέρη του κόσμου, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς, κουβαλώντας την ευθύνη της επιβίωσης των παιδιών και των οικογενειών τους μέσα σε συνθήκες αβεβαιότητας και αποκλεισμού. Ταυτόχρονα, και στις χώρες της Δύσης η εκμετάλλευση, η ανισότητα και η βία συνεχίζουν να καθορίζουν τη ζωή εκατομμυρίων γυναικών, έστω και με διαφορετικές μορφές. Αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτα που μας χωρίζουν! Από τον χώρο δουλειάς μέχρι τον δρόμο και από τις κοινωνικές ανισότητες μέχρι τις πολεμικές συγκρούσεις, οι γυναίκες βρίσκονται συχνά στην πρώτη γραμμή των συνεπειών ενός κόσμου που γεννά εκμετάλλευση και βαρβαρότητα.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η απάντηση βρίσκεται στη συλλογική οργάνωση και στον αγώνα: στην υπεράσπιση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, στη διεκδίκηση ίσων όρων δουλειάς και ζωής και στη μαζική συμμετοχή στους αγώνες που μπορούν να αμφισβητήσουν την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Η 8η Μάρτη δεν είναι απλώς μια ημέρα συμβολισμού, αλλά μια υπενθύμιση ότι η ισότητα και η χειραφέτηση των γυναικών κατακτούνται μέσα από συλλογικούς αγώνες και συνεχή διεκδίκηση.